Wyślij przez WhatsApp,
i wiedz, kto przyjdzie.

Twoje zaproszenie to zwykły adres internetowy. Wklejony na grupę WhatsApp otwiera tę samą stronę u dwustu osób; wklejony w jednej rozmowie pokazuje babci dokładnie to samo. Nie ma pliku dla każdego gościa, nie ma czego załączać ani kompresować.

Przy długiej liście lista broadcast bije grupę: każdy dostaje wiadomość osobno, nikt nie widzi cudzych numerów i nikt przez pomyłkę nie odpisze czterystu osobom. Link działa tak samo w obu przypadkach.

Obrazek zamarza w chwili wysłania. Jeśli ceremonia przesunie się o pół godziny, zmieni się miejsce albo wypatrzysz źle zapisane nazwisko, jedyne wyjście to wysłać wszystko jeszcze raz i liczyć, że ktoś zauważy drugą wersję. Link poprawiasz raz, a każdy gość, który go otworzy — również ten sprzed tygodnia — widzi wersję poprawioną.

Większa różnica to, co wraca. Obrazek zostawia Ci szereg kciuków i "postaramy się" do liczenia ręcznie. Strona zaproszenia zadaje prawdziwe pytania: przyjdziecie, w ile osób, czy jest coś, czego nie jecie. Odpowiedzi układają się w listę, a liczba zawsze się zgadza.

Krótko. Szczegóły są na stronie; wiadomość ma tylko zachęcić do kliknięcia. Trzy, które działają:

Oficjalnie — „Drodzy, byłoby nam ogromnie miło gościć Was tego dnia. Wszystko, łącznie z potwierdzeniem obecności, jest tutaj: [Wasz link]”

Ciepło — „Bierzemy ślub! 🤍 Data, miejsce i jak dać nam znać, że będziecie, wszystko tu: [Wasz link]”

Zwięźle — „Nasze zaproszenie i RSVP w jednym miejscu: [Wasz link]”

Jedno warto dopisać na końcu: termin. „Dajcie znać do 1 maja” podwaja liczbę odpowiedzi w pierwszym tygodniu.

Do każdego zaproszenia dochodzi też gotowy do druku kod QR. Umieść go na karcie dla krewnych, którzy wolą papier: otwiera tę samą stronę, z tym samym formularzem odpowiedzi, liczoną na tej samej liście.

Ten wydrukowany kod działa na stałe. Jeśli później zmienisz PIN zaproszenia albo zresetujesz link, QR nadal się otworzy — wysłana już karta nigdy nie umiera.