Strona ślubna,
zbudowana z waszego zaproszenia.

Między save the date a weselem goście zadają te same pytania i zadają je wszyscy: o której jest ślub, czy z kościoła na salę jedzie autokar, gdzie zaparkować, czy można przyjść z dziećmi, czy będą poprawiny, gdzie przenocować. Strona ślubna to te odpowiedzi spisane raz, w miejscu, które gość otworzy o jedenastej wieczorem, zamiast do was dzwonić.

To także jedyna rzecz, która pozostaje prawdziwa. Przesuńcie ślub o pół godziny, a wydrukowane zaproszenie jest błędne na zawsze; strona to jedna poprawka. Zaproszenie jest żywym linkiem, więc gość, który otworzy je w lipcu, widzi wersję z lipca, a nie tę, którą wysłaliście w marcu.

W Vowly Event strona ślubna i zaproszenie to ta sama strona. Gość, który kliknie link, najpierw widzi zaproszenie, na nim odpowiada, a wszystko inne znajduje jedno przewinięcie niżej: bez drugiego adresu, drugiego projektu i drugiej listy odpowiedzi. Zaproszenie zaprojektowane wcześniej, na przykład w Canvie, możecie wgrać jako obraz; jak to działa, opisuje przewodnik po cyfrowych zaproszeniach. Tekst o tym, jak zrobić stronę ślubną krok po kroku, prowadzi przez budowę w kolejności, która działa.

Projektowanie i planowanie są darmowe tak długo, jak ich potrzebujecie. Wszystko, co mogą otworzyć goście, to część płatna, bo darmowy plan nie ma linku do udostępnienia: Premium kosztuje 7,99 € miesięcznie albo 39,99 € rocznie, a każde nowe konto może wypróbować je przez 14 dni. Pobrania kodu QR, własnego adresu linku, zaproszeń dla zespołu i eksportu danych okres próbny nie obejmuje.

Większość ofert „darmowej strony ślubnej” stawia tę granicę gdzie indziej i zwykle później: przy prowizji od prezentów, przy reklamach albo w ostatnim dniu okresu próbnego. Tekst o tym, czy darmowe strony ślubne są naprawdę darmowe, porównuje, gdzie dokładnie.

Za zaproszeniem strona ślubna to zestaw sekcji dla gości. Goście czytają je w telefonie, więc każda odpowiada na pytanie, a nie opowiada historię; każdą z nich, z gotowymi sformułowaniami, omawia tekst o tym, co umieścić na stronie ślubnej. Każdą sekcję możecie pokazać wszystkim, pokazać dopiero tym, którzy odpowiedzieli, albo ukryć.

Polskie wesele rzadko jest jednym wydarzeniem. Na ślub w kościele przychodzi więcej osób niż na salę, poprawiny są dla węższego grona, a część gości przyjeżdża z daleka i pyta o nocleg. Zamiast trzech list i trzech grup na WhatsAppie strona ślubna może zapytać o każdą część programu osobno: gość odpowiada oddzielnie na ślub, wesele i poprawiny, a część, na którą nie jest zaproszony, w ogóle się u niego nie pokazuje.

Do formularza możecie dopisać do pięciu własnych pytań dla tych, którzy przychodzą, na przykład czy jadą autokarem z kościoła na salę albo którym kursem busa wracają w nocy, a o potrzebę noclegu strona zapyta sama. Odpowiedzi zbierają się w wierszu każdego gościa na liście gości online i w statystykach, więc liczba miejsc w autokarze przestaje być zgadywaniem. Osobne części programu i własne pytania wymagają okresu próbnego albo Premium.

Lista prezentów robi dwie rzeczy. Na liście życzeń gość, który coś kupuje, rezerwuje to, żeby nikt inny nie kupił tego samego, a na większy prezent może się zrzucić kilka osób. Jeśli zaś wolicie dostać pieniądze, strona może pokazać wasz numer konta, który gość widzi dopiero wtedy, gdy odpowie na zaproszenie, albo otworzyć wasz własny link do płatności.

W obu przypadkach pieniądze idą od gościa prosto do was. Nigdy nie przechodzą przez Vowly Event, nic nie jest od nich potrącane i nikt nie musi zakładać konta, żeby dać wam prezent.

W Polsce większość gości i tak przyjdzie z kopertą, a numer konta wydrukowany na zaproszeniu wciąż bywa odbierany jako niezręczny. Strona rozwiązuje to taktowniej: gość, który chce zrobić przelew, bo mieszka za granicą albo nie dojedzie, znajdzie numer po odpowiedzi, a reszta nie musi go oglądać. Prośbę w rodzaju „zamiast kwiatów przynieście wino albo książkę” też lepiej napisać tutaj, w pytaniach i odpowiedziach, niż na karcie.

Goście robią razem kilkaset zdjęć i każde z nich zostaje w czyimś telefonie, jeśli nie ma jednego miejsca, do którego można je wrzucić. Galeria na stronie ślubnej jest tym miejscem: goście wysyłają zdjęcia z przeglądarki, bez instalowania czegokolwiek, a każde nowe zdjęcie czeka, aż dodacie je do galerii, więc nie pojawi się nic, czego nie widzieliście. Kiedy i jak poprosić o zdjęcia, opisuje tekst o udostępnianiu zdjęć ślubnych.

Wirtualna księga gości jest na tej samej stronie. Może być otwarta, wtedy każdy wpis dodajecie do księgi, zanim przeczytają go inni goście, albo prywatna, czytana tylko przez was dwoje i osoby, które pomagają wam w organizacji. Po weselu możecie zamówić ją e-mailem jako PDF gotowy do druku, bez dodatkowej opłaty.

Kiedy opłacone wesele już się odbyło, galeria i księga gości zostają otwarte dla gości jeszcze przez rok, więc zdjęcia, które przyjdą tydzień po poprawinach, nadal mają gdzie trafić.

Strona ślubna nie musi być znajdowana przez obcych i ta nie jest: prosi wyszukiwarki, żeby jej nie pokazywały, więc otwiera się osobom, które mają link, a nie komuś, kto wpisze wasze imiona w Google. Nowe wydarzenia startują też z kodem PIN: ktoś z ogólnym linkiem widzi wasze imiona i projekt, a datę, miejsce i szczegóły dopiero po wpisaniu kodu. Osobiste linki gości i kod QR otwierają się bez PIN-u. Blokadę można wyłączyć.

Żadne ustawienie nie chroni tego, co publikujecie sami. Adres domowy, cudze numery telefonu i wszystko, czego nie chcielibyście dać do przeczytania obcej osobie, trzymajcie poza stroną i na takie pytania odpowiadajcie prywatnie.

Strona wita każdego gościa w jego języku, w jednym z dziewięciu, i tak samo działa formularz: gość odpowiada w przeglądarce, bez pobierania czegokolwiek i bez rejestracji. Rodzina z Niemiec czy z Wielkiej Brytanii widzi przyciski i daty po swojemu, a wasze własne teksty możecie dopisać w drugim języku. Odpowiedź od razu trafia na listę gości; co zbiera formularz, pokazuje strona o potwierdzeniu obecności online.

Ten sam link idzie wszędzie: do wiadomości na WhatsAppie, do e-maila i jako kod QR na wszystko, co drukujecie, czyli na zaproszenie, winietkę albo tablicę z planem stołów. Każdy gość trafia na tę samą stronę i na tę samą listę, bez względu na to, którędy przyszedł. Pobranie kodu QR do druku to Premium i nie należy do okresu próbnego.

Opublikujcie stronę, gdy główne szczegóły są pewne, bo od publikacji przyjmuje odpowiedzi. Wcześniej możecie wysłać save the date e-mailem (Premium, w okresie próbnym): datę, miejsce i plik kalendarza; kiedy to zrobić, opisuje poradnik o save the date. Po publikacji każdą zmianę widać od razu: kiedy zapełni się hotel albo zmieni się harmonogram, poprawiacie jeden akapit, zamiast pisać do dziewięćdziesięciu osób.

Dzień po weselu zaproszenie samo staje się stroną wspomnień: odpowiedzi się zamykają, a galeria i księga gości działają dalej. Po weselu, w płatnej subskrypcji, możecie wysłać jedno podziękowanie do wszystkich gości, którzy przyszli. To ostatnia rzecz z wesela, którą otworzą goście, i pierwsze miejsce, w którym będą szukać zdjęć.