Kogo zaprosić,
a kogo nie, bez awantury.

Wypiszcie grupy w kolejności, w jakiej byście ich bronili: najbliższa rodzina i świadkowie; dalsza rodzina; bliscy przyjaciele; znajomi; koledzy z pracy; przyjaciele rodziców; goście wieczorni. Listę skraca się od dołu, całymi poziomami, aż liczba trafi w cel, i dopiero wtedy ktokolwiek zagląda do środka poziomu. To jedyny nawyk, który nie pozwala liście zamienić się w sto osobnych kłótni. Jeśli liczba zejdzie się w połowie poziomu, o tym, kto zostaje, decydują trzy testy poniżej.

Nazwisko, które przechodzi wszystkie trzy testy, zostaje. Nazwisko, które oblewa wszystkie trzy, odpada. Dwa na trzy to miejsce, w którym rozmowa ma sens, i jest to rozmowa krótka, bo testy zrobiły już większość roboty.

Zasada, która przeżywa zderzenie z prawdziwą listą gości: partnerów, którzy mieszkają razem, są zaręczeni albo po ślubie, zaprasza się z imienia, zawsze. Wszyscy pozostali dostają osobę towarzyszącą albo grupowo, albo wcale. Danie osoby towarzyszącej jednemu samotnemu znajomemu, a drugiemu nie, to decyzja, którą goście porównują, a porównują ją naprawdę. Jeśli budżet pozwala na osoby towarzyszące dla wszystkich samotnych gości, mówi o tym liczba osób na zaproszeniu; jeśli nie pozwala, zaproszenie jest adresowane do samego gościa, a formularz odpowiedzi ogranicza liczbę osób do jednej.

Świadkowie i najbliższa ekipa to wyjątek, który nikomu nie przeszkadza: ludzie, którzy stoją obok was przy ceremonii, przychodzą, z kim chcą.

Są trzy uczciwe stanowiska, a kłopot zaczyna się dopiero wtedy, gdy para próbuje trzymać się dwóch naraz. Wesele bez dzieci znaczy bez dzieci, łącznie z maluchami kuzynów, i zaproszenie mówi o tym życzliwie. Tylko dzieci z rodziny znaczy dzieci najbliższej rodziny i świadków, a zaproszenie dla wszystkich pozostałych jest adresowane do dorosłych z imienia. Wszystkie dzieci znaczy, że sala ma dla nich plan: menu dla dzieci, stół, coś do roboty po dziewiątej. Formularz odpowiedzi pilnuje tego, co wybierzecie, pytając albo nie pytając o liczbę dzieci, więc nikt nie musi tego egzekwować przy drzwiach.

Dziewczynka sypiąca kwiaty i chłopiec niosący obrączki są dziećmi na każdym weselu bez dzieci i nikt nigdy nie miał o to pretensji.

Kolega z pracy, który jest też przyjacielem, przechodzi testy powyżej i jest zapraszany jako przyjaciel. Kolega, który jest tylko kolegą z pracy, to powód, dla którego istnieją zaproszenia na wieczór: kolacja dla ludzi, których kochacie, przyjęcie dla ludzi, których lubicie, powiedziane wprost na zaproszeniu, żeby nikomu nie wydawało się, że miał być na ceremonii. Zaproszenie całego zespołu, żeby nie wybierać, to droga odpowiedź; niezaproszenie nikogo z pracy to odpowiedź prosta i jest zupełnie w porządku.

Jeśli rodzice się dokładają, zwykle spodziewają się, że zaproszą swoich przyjaciół, a uczciwy sposób to stała liczba miejsc, którą wypełniają po swojemu, ustalona na początku i nierewidowana. Jeśli rodzice się nie dokładają, ich przyjaciele są gośćmi pary jak wszyscy inni i przechodzą przez poziomy. Największe tarcia wywołują nazwiska, które rodzice dopisują późno; pula uzgodniona wcześnie, z datą, do której ich lista jest ostateczna, w ogóle usuwa późne dopiski.

Część osób zauważy, że nie została zaproszona, a kilka zapyta. Odpowiedź jest krótka, prawdziwa i taka sama dla wszystkich, bo zasady były takie same dla wszystkich: 'Robimy małe wesele i naprawdę trudno było postawić granicę'. Żadnej listy tych, którzy się zmieścili, żadnego tłumaczenia testów, żadnej obietnicy spotkania na drinka, której nie zamierzacie dotrzymać. Ludzie wybaczają małe wesele; nie wybaczają wiadomości, że ktoś z ich poziomu został zaproszony, a oni nie, więc jeśli poziomy były uczciwe, nie ma czego wybaczać.